Anarchizm

Symbol anarchii. Ciekawostka: okrąg jest w rzeczywistości wielką literą „O” i razem symbol oznacza hasło „Anarchia to porządek”
Zniszczyć państwo
Anarchizm
Icon Anarchism.svg
To nie jest anarchia
Jegoanarchizm!
Domowi terroryści?
Nie jestem faszystą, lubię ...
Właściwie faszyzm jest fajny

Anarchizm to filozofia polityczna, której celem jest stworzenie społeczeństwa bez mimowolnych lub przymusowych hierarchii politycznych, ekonomicznych lub społecznych, aby zmaksymalizować wolność jednostki i równość społeczną.


Anarchizm był historycznie bardzo silnie powiązany z związek zawodowy ruch, w którym wielu anarchistów postrzega zorganizowaną pracę jako idealne narzędzie do obalenia bliźniaczego zła państwa i kapitalizmu. Jednak „sukces” rewolucja rosyjska , niepowodzenie kilku prób rewolucji anarchistycznych (w szczególności w Ukraina i Katalonia), a aktywne tłumienie ruchu anarchistycznego przez większość XX wieku zniszczyło ich poparcie wśród zorganizowanej siły roboczej.

Zawartość

Historia

W 1793 roku William Godwin opublikowałDochodzenie w sprawie sprawiedliwości politycznej, w którym przedstawia swój pogląd na wolne społeczeństwo oparte na równości i sprawiedliwości, wraz z krytyką rządu. Chociaż nigdy nie użył terminu „anarchizm”, Godwin jest uważany za pierwszego anarchistę i przodka utylitaryzm . Dopiero opublikowanie Pierre Johnson-ProudhonCo to jest własność?w 1840 r. termin „anarchista” został przyjęty jako samoopis. W 1844 roku opublikował Max StirnerEgo i jego własność, rodząc indywidualistyczny anarchizm.

W połowie XIX wieku seria wydarzeń wstrząsnęła anarchizmem. Po pierwsze, w 1857 r. Francuski komunista Jospeh Déjacque ukuł termin „libertarianizm”, którego użycie stało się powszechne pod koniec lat osiemdziesiątych XIX wieku z powodu antyanarchistycznych praw w III Republice Francuskiej. Drugim wydarzeniem były brutalne represje wobec osób krótkotrwałych Komuna Paryska przez Trzecią Republikę Francuską, która wywarła długofalowy wpływ filozoficzny na rodzący się ruch marksistowski.

Wreszcie jednym z największych wydarzeń był rozłam między anarchistami i marksistami, pierwszy wielki rozłam radykalnej lewicy, wraz z upadkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Robotników w 1876 roku.


Od końca XIX wieku do połowy XX wieku najbardziej udaną ideologią anarchistyczną była anarchosyndykalizm . Organizacje anarchosyndykalistyczne, takie jak Pracownicy przemysłowi świata i Narodowa Konfederacja Pracy zostały założone i zdobyły zaskakującą liczbę członków w stosunkowo krótkim czasie, a nawet odbiły się od First Red Scare . Jednak od późnych lat dwudziestych do późnych lat trzydziestych XX wieku ruch anarchosyndykalistyczny cierpiał z powodu rozłamów i represji, które ostatecznie straciły znaczenie pod koniec drugiej wojny światowej.



W następstwie drugiej wojny światowej ruch anarchistyczny został osłabiony, ale ucierpiałby na tymczasowym odrodzeniu Nowa lewica . Powstanie nowej prawicy i zawłaszczenie anarchizmu przez prawicowców było jednak najbardziej znaczącym wydarzeniem w historii anarchistów w drugiej połowie XX wieku.


Próbowanie

Było kilka prób stworzenia anarchistycznego społeczeństwa. Większość z nich ostatecznie nie przetrwała, ale anarchiści twierdzą, że ruchy te zostały zmiażdżone przez faszystów ( Katalonia i prawdopodobnie Korea ) i sowieccy komuniści ( Ukraina , Kronsztad i Tambov ) i że może to mieć mniej wspólnego z niewykonalnością anarchizmu niż ze względną siłą historycznych wrogów anarchistów. Powszechna krytyka wysuwana przez bardziej konwencjonalnych marksistów polega na tym, że nacisk anarchizmu na „wolną jednostkę” ułatwia początkującym anarchistycznym społeczeństwom wybór, ponieważ brakuje im dyscypliny, by skutecznie jednoczyć się w obliczu opozycji. To w oczach bardziej autorytarnych marksistów usprawiedliwia ich miażdżenie, ponieważ ich skłonności do pobłażania sobie czynią z nich ciężar dla swoich „towarzyszy”.

Inne świeckie wyjaśnienia nieudanych rewolucji anarchistycznych obejmują rzekomy „nieodłączny brak organizacji”, ale brakuje mu zarówno wartości historycznej, jak i teoretycznej. Literatura anarchistyczna, taka jak esej Emmy Goldman `` Anarchism: What It Really Stands For '', uzasadnia anarchizm na tej podstawie, że reprezentuje porządek w przeciwieństwie do chaosu kapitalizmu i walczącego państwa narodowego, podczas gdy słynna analogia Michaela Bakunina oferuje dobrze znana (w kręgach anarchistów) obrona wykwalifikowanej wiedzy:


Czy z tego wynika, że ​​odrzucam wszelką władzę? Daleka ode mnie taka myśl. W kwestii butów odnoszę się do autorytetu szewca; w sprawie domów, kanałów lub kolei konsultuję się z architektem lub inżynierem. Po taką lub taką specjalną wiedzę zwracam się do takiego lub takiego uczonego. Ale nie pozwalam ani szewcowi, ani architektowi, ani uczonemu narzucać mi swojego autorytetu.

Anarchiści, przynajmniej w teorii, wspierają zorganizowane społeczeństwo; Emma Goldman posunęła się nawet do argumentu, że kapitalizm nie jest wystarczająco zorganizowany. Historycznie rzecz biorąc, tak krótkotrwałe, jak większość społeczeństw anarchistycznych, istniały one zwykle przez okres czasu, który byłby niemożliwy do utrzymania bez przynajmniej pewnego poziomu organizacji, a w przeszłości były w stanie wystawić siły wojskowe rozsądnej wielkości zorganizowana z delegowanymi „oficerami” dla struktury dowodzenia. Honorowe wyróżnienie należy oczywiście do Żelaznego Krzyża, mniej skutecznej milicji anarchistycznej składającej się z niedawno uwolnionych skazańców - straszny plan, który okazał się dokładnie taki, jak można by pomyśleć.

Opis i taktyka

Filozofia anarchistyczna ma wiele metod do zastosowania. Niektóre z nich mają tendencję do pokojowego oporu, czyli akcji bezpośredniej. Akcja bezpośrednia obejmuje obstrukcyjne okupacje, strajki robotnicze, okupacje w miejscu pracy, blokady uliczne i haktywizm, a także sabotaż, wandalizm i niszczenie mienia. Ten ostatni jest często wychwytywany przez media, aby demonizować protestujących. Są one znane jako różnorodność taktyk , która pozwala grupom anarchistycznym nie ograniczać się do jednej konkretnej taktyki na każdą okazję.

Przemoc i terroryzm

To prawda, że ​​państwo nie jest oknem, ale nie jest też tylko abstrakcyjną koncepcją. Tłuczenie okien nie jest aktem rewolucyjnym i nie jest też żadnym innym aktem, jeśli zostanie wyrwany z kontekstu i przedstawiony jako abstrakcja, ignorująca intencje i strategię tych, którzy wybijają okna. Państwo, kapitał czy kolonializm nie mogą być atakowane jako abstrakcje. Mogą być atakowani jedynie w ich materialnej formie, w ich stosunkach społecznych i ich instytucjach.
—Ophia,Żadne działanie nie jest samo w sobie wystarczające

Przemoc jest jednym z wielu narzędzi ruchu anarchistycznego. Istnieją jednak argumenty, zgodnie z teorią różnorodności taktyk, o roli, jaką przemoc odgrywa w działaniach rewolucyjnych i dążeniu do oporu wobec represji państwowych, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że kapitalistyczne media będą demonizowaćkażdyprzemoc, która pojawia się w proteście na niemal parodystycznym poziomie.


Rola przemocy stała się ważnym tematem ze względu na ostatnie wydarzenia, w tym Ferguson protestuje oraz fakt, że wielu przywódców zamieszek zostało znalezionych martwych wiele lat później w podejrzanych okolicznościach. Przykłady obejmują Darrena Sealsa znalezionego martwego w płonącym samochodzie i Edwarda Crowfarda, bohatera słynnego zdjęcia, zmarłego z powodu rzekomo zadanej sobie rany pistoletowej. Wiąże się to również z politycznym wzrostem Alt-Right i Antifa , szczególnie z argumentem, czy uderzenie pięścią jest dopuszczalne ludzie z odrażającymi widokami.

Terroryzm to także kolejna taktyka preferowana przez niewielką mniejszość anarchistów, oparta na idei propaganda czynu , który dotyczy nagłaśniania brutalnych działań odwetowych na klasie rządzącej. Ta taktyka rozwinęła się jako ostry sprzeciw wobec represji państwa wobec ruchów robotniczych i socjalistycznych, takich jak egzekucja i wygnanie Francuzów komunards i brutalne łamanie strajków w Stanach Zjednoczonych. Słynne zabójstwa popełnione z propagandy czynu obejmują:

  • Zabójstwo cara Aleksander II Rosji 13 marca 1881 r. przez grupę rewolucyjną Narodnaya volya ;
  • Plik Zabójstwo Williama McKinleya , 25 prezydent Stanów Zjednoczonych, 6 września 1901 r., pozwalając swemu bardziej postępowemu wiceprezesowi Theodore Roosevelt zostać prezydentem;
  • Nieudany zamach na Leopold II Belgii Gennaro Rubino 15 listopada 1902;
  • Plik 1919 Anarchistyczne zamachy bombowe w Stanach Zjednoczonych które doprowadziły do ​​Pierwszego Czerwonego Strachu;
  • Plik Regicide Lizbony 1 lutego 1908 roku i Masakra na Haymarket 4 maja 1886 r. są często uwzględniane, ale kwestia, czy sprawcami byli anarchiści, jest dyskusyjna.

Propaganda czynu w dużej mierze przyniosła odwrotny skutek. Zabijanie konkretnych potężnych ludzi nie doprowadziło do upadku społeczeństwa kapitalistycznego, a jedynie służyło demonizacji ruchu anarchistycznego. Do 1887 roku różne ważne postacie ruchu anarchistycznego odrzuciły tę taktykę, ale doprowadziło to również do represji państwowych, takich jak Nikczemne prawa („nikczemne prawa”) w Trzeciej Republice Francuskiej, które zakazały wszelkiej anarchistycznej propagandy i amerykańskiej syndykalizm przestępczy prawa, które były wykorzystywane do rozprawiania się z „radykalnymi” związkami zawodowymi.

Pacyfizm i pokojowy opór

Więcej informacji poniżej
Podczas gdy niektórzy anarchiści mają i nadal opowiadają się za brutalnymi i przymusowymi środkami, aby doprowadzić do rewolucji, inni odrzucają te metody. Anarchistyczny pociąg do pacyfizmu jest oczywisty, ponieważ przemoc jest postrzegana jako brutalna, autorytatywna i sprzeczna z anarchistycznymi zasadami. Pacyfizm wykracza poza tendencje w ruchu anarchistycznym, ponieważ to anarchosyndykalista Bart de Ligt przedstawił jedną z najostrzejszych krytyki „burżuazyjnego pacyfizmu”, ponieważ każda próba uczynienia kapitalizmu pacyfikistycznym jest skazana na niepowodzenie z powodu spekulacji wojennej.

Brak przemocy był historycznie jedną z preferowanych postaw grup anarchistycznych, ale nawet pokojowy opór niekoniecznie jest bierny. Opór czynny bez użycia przemocy opiera się na zasadzie akcja bezpośrednia faworyzowany przez ruch robotniczy i afroamerykański ruch na rzecz praw obywatelskich, w którym działacze polityczni wykorzystują swoją władzę (przywileje gospodarcze, polityczne, a nawet społeczne), aby osiągnąć określone cele. Wybory nie są uważane za akcję bezpośrednią, chyba że jako sposób zdyskredytowania polityki wyborczej, ponieważ partie polityczne zdradzają swoich wyborców w pogoni za źle przemyślaną polityką.

Przykłady akcji bezpośredniej obejmują strajki (strajki robotnicze, strajki czynszowe, studenckie, więzienne itp.), Skłoty, okupacje i demonstracje. Sprzyja organizowaniu się społeczności i odrzuca udział w wyborach i partiach politycznych. Podwójna moc z drugiej strony stara się budować instytucje, które stawią czoła kapitalizmowi i ostatecznie go zastąpią, w tym zgromadzenia ludowe, spółdzielnie, spółdzielcze kasy pożyczkowe, związki zawodowe i inne. Libertariańscy socjaliści preferują podwójną władzę jako sposób budowania demokracji uczestniczącej i rzucania wyzwania zarówno kapitalizmowi, jak i państwu.

Anarchizm i egzekwowanie prawa

Grupy anarchistyczne, które opowiadają się za przemocą, często mają tendencję do starć z policją. W rzeczywistości anarchiści żywi nienawiść do policji, ponieważ zgadzają się z ideą TAKSÓWKA , zgodnie z którym nie ma czegoś takiego jak `` dobrzy gliniarze '', ponieważ (ich zdaniem) sam system policyjny (a) nie służy ludziom, ale zamiast tego chroni interesy władzy i kapitału, oraz (b) ma korupcyjny wpływ na ludzie, którzy są tego częścią.

Funkcjonariusze policji muszą egzekwowaćwszystkie prawaw tym niesprawiedliwe prawa, takie jak ustawodawstwo dotyczące bezdomności , które w Stanach Zjednoczonych są wykorzystywane do karania ludzi za „ wybierając bycie bezdomnym „, segregacja rasowa, eksmisje domów, dyskryminacja ze względu na seksualność, płeć, pochodzenie etniczne i wyznanie. Ten obowiązek egzekwowania niesprawiedliwych praw, wraz z brudnymi taktykami policyjnymi, takimi jak uwięzienie i profilowanie rasowe sprawia, że ​​organy ścigania są wyraźnym agentem ucisku.

Również amerykańskie organy ścigania zostały zinfiltrowane przez białych suprematystów i partia Republikańska wita również białych suprematystów, aby dołączyli do wojska.

Wzajemna pomoc

Inną powszechną taktyką wśród grup anarchistycznych jest wzajemna pomoc , który opiera się na dobrowolnej i wzajemnej wymianie zasobów i usług, pomysł, który jest atrakcyjny dla anarchistów.

Kiedy huragan Katrina uderzył w Nowy Orlean, obywatele i kilku anarchistów założyło Kolektyw Common Ground i Klinika zdrowia Common Ground , z pomocą różnych innych organizacji humanitarnych, takich jak Veterans for Peace fatalny brak reakcji rządu . Otrzymał dużą pomoc wolontariuszy od młodych białych, co zostało wówczas zauważone przez media.

Luźna federacja kolektywów tzw Jedzenie, a nie bomby to kolejna godna uwagi grupa wzajemnej pomocy, która jest franczyzą opartą na swobodnym dzieleniu się jedzeniem z innymi. Grupa szczególnie zaangażowała się w kontrowersje związane z miejskimi zakazami żywienia bezdomnych. W Orlando na Florydzie aresztowano ochotników, ale później zarzuty zostały wycofane. W 2012 roku FNB udzielił pomocy na Long Island po Superstorm Sandy, aw listopadzie 2014 roku członkowie zostali aresztowani za naruszenie zakazu karmienia w Fort Lauderdale na Florydzie, co doprowadziło do cyrku medialnego.

W 2017 roku w Puerto Rico uderzył huragan Maria, a rząd tak jeszcze raz poza bezużyteczne, gdy wybryki Trumpa są krytykowane, a terytorium dziesiątkowane przez politykę oszczędnościową. W odpowiedzi anarchistyczna grupa zwana wzajemną pomocą w przypadku katastrof wysłała zespół do Puerto Rico, aby pomógł zbudować sieć elektryczną opartą na energii słonecznej, którą lokalne władze próbowały podważyć na rzecz gazu ziemnego.

Anarchistyczne szkoły myślenia

Anarchizm zawsze różnił się od marksizm w dwóch punktach:

  • Dla anarchistów państwo i klasa reguła jest synonimem i narzędziem wymuszania reguły jednej klasy nad inną. Marksiści, szczególnie ci zainspirowani przez Lenina, uważają, że podczas rewolucji musi istnieć stan przejściowy, dopóki ta ostatnia nie zostanie sfinalizowana, a wtedy państwo obumrze. Ten stan przejściowy nazywany jest dyktaturą proletariatu, procesem, w którym proletariat przejmuje państwo i wykorzystuje jego moc do stłumienia oporu przeciwko rewolucji socjalistycznej. Jednak libertariańscy marksiści krytykują leninistów za ich poparcie dla awangardy, co doprowadziłoby do powstania państwa jednopartyjnego. Dla libertariańskich marksistów dyktatura proletariatu istnieje raczej po to, by rozszerzać demokrację niż wdrażać rządy mniejszości.
  • Podczas gdy marksistowskie szkoły myślowe zawsze miały indywidualnego założyciela (leninizm, trockizm, stalinizm, maoizm itd.), Anarchistyczne szkoły myślenia wyłoniły się w oparciu o zasady organizacyjne lub formy praktyki.

Klasyczny anarchizm

Klasyczny anarchizm wyłonił się z tradycji świeckiej myśli oświeceniowej, czerpiąc z filozofii politycznej i moralnej Jeana-Jacquesa Rousseau i jej silnego skupienia się na pojęciach wolności, sprawiedliwości, równości i utopijnej wizji `` woli powszechnej '' wyrażonej poprzez suwerenność zgromadzeń ludowych w demokracji bezpośredniej, a nie przedstawicielskiej. Zainspirowało to anarchistyczne rewolucje w Katalonii podczas hiszpańskiej wojny domowej, a także anarchokomunizm rozprzestrzeniony przez Czarną Armię Nestora Machno na Ukrainie po rewolucji rosyjskiej, z których oba zostały zmiażdżone przez socjalistów państwowych.

Anarchizm indywidualistyczny

Anarchizm indywidualistyczny jest podgrupą anarchizmu, która kładzie nacisk na jednostkę i jej wolną wolę w stosunku do wszelkich dominujących grup, w tym państwa, religii, społeczeństwa, tradycji i ideologii.

Wzajemność

Mutalizm był anarchistyczną szkołą myślenia, począwszy od Pierre-Joseph Proudhon , pierwszy, który nazwał siebie „anarchistą” (chociaż wcześniejsi myśliciele mieli podobne pomysły). W 1840 roku napisał książkęCo to jest własność?, krytyka idei dotyczących praw własności, która zawiera słynną deklarację „Własność to kradzież”. Stwierdził jednak również, że własność jest wolnością, racjonalizując ją poprzez rozróżnienie dwóch rodzajów własności: majątku zarobionego przez pracę, który jego zdaniem jest uzasadniony i niezbędny dla wolności, oraz majątku uzyskanego z przymusu, co jego zdaniem jest nieuzasadnione i do którego nie doprowadzi. wolność, ale tyranii. Ponieważ państwo jest, z jego definicji, z natury przymusowe, sprawiło, że stało się ono bezprawne. Proudhon opowiadał się za bankami ubezpieczeń wzajemnych lub Bankiem Ludu (podobnym do unii kredytowej) dla pracowników najemnych i niezależnych rzemieślników (w jego czasach wypędzonych przez masową produkcję), aby się sami finansowali. Jego mutualizm wspiera to, co nazwał „antykapitalistycznym wolnym rynkiem”, czyli takim, w którym spółdzielcze przedsiębiorstwa konkurują i handlują, mając w zamian inną koncepcję własności opartą na pracowniczej teorii wartości, a mianowicie posiadanie lub aktywne zajmowanie i użytkowanie. Ta definicja własności doprowadziła go do oznaczenia państwa jako nielegalnego, wraz z dochodami uzyskanymi z pożyczek, inwestycji i czynszu. Mimo że opiera się na tej samej teorii wartości co komunizm, jest w tej dziedzinie osamotniony ze swoim stanowiskiem wobec własności prywatnej. Jak powiedział mutualizm Clarence Swartz:

Jeden z testów każdego ruchu reformatorskiego w odniesieniu do wolności osobistej jest następujący: czy ruch ten będzie zakazał, czy zniesie własność prywatną? Jeśli tak, jest wrogiem wolności. Albowiem jednym z najważniejszych kryteriów wolności jest prawo do własności prywatnej produktów swojej pracy. Państwowi socjaliści, komuniści, syndykaliści i komunistyczni anarchiści zaprzeczają własności prywatnej.

Mutualizm faktycznie przestał istnieć jako zorganizowany ruch na początku XX wieku, ale ostatnio został odrodzony jako swego rodzaju pozycja środkowa wypełniająca lukę między tendencjami anarcho-socjalistycznymi na lewicy a anarchizmem rynkowym libertarianin ruchu, z Kevinem Carsonem jako najbardziej znanym współczesnym teoretykiem. Wielu mutualistów popiera ideę „posiadania”, czyli zaprzestania posiadania ziemi, jeśli nie używa się jej aktywnie ani nie mieszka na niej, omijając w ten sposób nieuniknione kwestie związane z własnością prywatną.

Plik Mondragon Corporation to spółdzielnia w Hiszpanii zatrudniająca ponad 80 000 pracowników (2012), która przedstawia pewien pomysł na to, jak pracownicy mogą skutecznie i konkurencyjnie zarządzać swoimi miejscami pracy w kapitalistycznej gospodarce. Innym przykładem jest John lewis sieć domów towarowych w Wielkiej Brytanii, która w 2013 roku zatrudniała 84 700 pracowników. Żaden z tych dwóch przykładów nie miał jednak wiele wspólnego z anarchizmem, ponieważ są to hierarchiczne spółdzielnie o znacznych różnicach w wynagrodzeniach i menedżerowie, którzy mają prawo zatrudniać i zwalniać podwładnych.

Anarchizm rynkowy

Nazywany również Wolnorynkowy antykapitalizm „anarchizm rynkowy jest szkołą anarchizmu, która pragnie stworzyć prawdziwie” wolny rynek „bez kapitalizmu i państwa, z gospodarką kontrolowaną przez spółdzielnie pracownicze i samozatrudnionych, konkurujących w funkcjonalnej gospodarce rynkowej. Inspirują go idee mutualizmu Pierre'a Josepha-Proudhona, które opowiadały się za wolnym rynkiem kontrolowanym przez spółdzielcze przedsiębiorstwa konkurujące o handel, z definicją własności opartą na zajmowaniu i użytkowaniu. Nowoczesna gałąź zwana lewicowym anarchizmem rynkowym również wzrosła w oparciu o zasada domostwa w ostatnich latach.

Egoistyczny anarchizm

Znany również jako anarcho-egoizm egoistyczny anarchizm jest inspirowany ideami Maxa Stirnera, który opowiadał się za odrzuceniem wszystkiego, co ogranicza jednostkę. Odrzucił nie tylko zwykłe anarchistyczne bêtes noires (hierarchie, państwo, kapitalizm, zorganizowana religia, nacjonalizm itp.), Ale także konwencjonalną moralność i wartości oraz wszystkie `` wyższe ideały '' (takie jak zobowiązania), postrzegając je jako produkty władze rządzące, które istniały po to, by podtrzymać swoją legitymację. Został wyparty przez społeczny anarchizm, ale tłumaczenie socjalisty Benjamina Tuckera sprawiło, że ruch ten zyskał przewagę, a jego wpływ rozprzestrzenił się na anarchokomunizm.

Anarchizm społeczny

Anarchizm społeczny lub anarchosocjalizm to szeroka kategoria, która odróżnia się od indywidualistycznego anarchizmu, faworyzując wspólne rozwiązanie problemów społecznych i sprzyjając wolnemu społeczeństwu chroniącemu wolność jednostki, kontrastując z naciskiem indywidualistów na osobistą autonomię i racjonalną naturę człowieka. Spośród tych dwóch anarchizm społeczny był bardziej popularną i rozpowszechnioną kategorią klasycznego anarchizmu.

Anarcho-kolektywizm

Znany również jako Anarchizm kolektywistyczny , ta ideologia została zapoczątkowana przez rosyjskiego anarchistę Michaił Bakunin . Nazywając Proudhona „ojcem nas wszystkich”, uważał, że mutualizm nie był wystarczająco daleko, zwłaszcza że kapitalizm i państwo rozwinęły się w tym czasie. Bakunin był również przeciwny religii, deklarując, że „idea Bóg zaprzecza ludzkości. Bóg jest wszystkim, człowiek jest niczym ”i„ gdyby Bóg naprawdę istniał, należałoby go znieść ”, odwracając Voltaire powiedzenie na głowie. Mówiąc bardziej ogólnie, był przeciwny zorganizowanej religii (jednym z jego najważniejszych dzieł jestBóg i państwo(1882)), stanowisko zajmowane przez wielu anarchistów, którzy postrzegają Kościół jako kolejną uciskającą hierarchię obok państwa. Anarcho-kolektywizm Bakunina krytykował marksizm jako prowadzący do nowej hierarchii partii klas rządzących, opowiadając się jednocześnie za pełnym zbiorowym zarządzaniem produkcją przez robotników, doktrynę rozszerzoną później przez anarchokomunistów i anarchosyndykalistów. Podstawowa różnica między anarcho-kolektywizmem a anarcho-komunizmem polega na tym, że anarcho-kolektywizm zachowałby pracę najemną jako metodę dystrybucji dóbr, podczas gdy anarcho-komunizm dążyłby do zniesienia pieniądza i swobodnej konsumpcji dla wszystkich.

Anarchosyndykalizm

Anarchosyndykalizm jest tendencją anarchistów rewolucyjny syndykalizm , który stara się organizować robotników w rewolucji związki handlowe sfederowane lub nie, które obaliłyby kapitalizm, ostatecznie ustanawiając wolne społeczeństwo kierowane przez konfederacje spółdzielcze zwane syndykatami zarządzającymi gospodarką, w której zyski są rozdzielane między pracowników. Rewolucyjny syndykalizm odznacza się polityczną neutralnością, dążąc do zjednoczenia klasy robotniczej bez ugrzęźnięcia w nieefektywnych i często rozczarowujących debatach filozoficznych.

Anarchosyndykalizm posuwa te cele dalej, organizując klasę robotniczą w jawnie rewolucyjnej polityce. Podczas gdy syndykaliści organizują pracowników w miejscu pracy, anarchosyndykaliści organizują społeczności, strajki czynszowe i organizacje dla bezrobotnych, a także dążą do obalenia systemu płac i państwa.

Anarchosyndykalizm ma pewne podobieństwa do De Leonism , z tą główną różnicą, że De Leon odrzucił anarchizm i chciałby zreorganizować państwo jako „dyktaturę proletariatu”, a nie całkowicie zlikwidować. Pod względem liczb bezwzględnych anarchosyndykalizm był historycznie największą i najbardziej aktywną politycznie tendencją anarchistyczną, szczególnie w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, podczas których różne organizacje anarchosyndykalistyczne na całym świecie łącznie zgłosiły ponad dziesięć milionów aktywnych członków. Wśród różnych tradycji anarchistycznych, anarchosyndykalizm ma również z sobą spory prestiż akademicki, a współcześnie kojarzony jest z zachodnimi intelektualistami, takimi jak Norman Spinrad i Noam Chomsky .

Historią współczesnego anarchosyndykalizmu są CNT i CGT w Hiszpanii, CNT we Francji i IWW w USA - wciąż bardzo aktywne, choć liczebnie zmniejszone w porównaniu z okresem ich świetności. Strategia anarchosyndykalistyczna polega na tworzeniu grup oporu w miejscu pracy wśród pracowników w miejscach pracy kontrolowanych przez kapitalistyczne firmy, a nie na tworzeniu spółdzielni, chociaż większość anarchosyndykalistów nie byłaby wrogo nastawiona do idei spółdzielczej, postrzegając ją jako przydatne uzupełnienie, szczególnie dla pracowników z czarnej listy . Podczas hiszpańskiej wojny domowej anarchosyndykaliści utworzyli wolne gminy, w których produkcja i innowacje wzrosły dość dramatycznie, nawet do 50% według wspomnień Emmy Goldman, i były one dystrybuowane w sposób egalitarny wśród wszystkich. Robotnicy przejęli kontrolę nad fabrykami, chłopi nad ziemią uprawną, założono bezpłatne szkoły, aby nauczać na nowe sposoby, i zaczęto zdobywać powszechną umiejętność czytania i pisania. Ostatecznie zostały one osłabione przez brak funduszy z powodu wrogiego Związku Radzieckiego kontrolującego ich podaż pieniądza, ataki ze strony Stalinowski -kontrolowany hiszpański rząd republikański, a wreszcie zwycięstwo faszystowskiego dyktatora Francisco Franco, popieranego przez wielu na Zachodzie. Pomogły w tym konflikty między grupami po stronie republikańskiej oraz brak wsparcia.

Anarcho-komunizm

Anarcho-komunizm , znany również jako Libertariański komunizm lub po prostu Ancom , jest częścią komunizm która dąży do zniesienia państwa i systemu Praca zarobkowa i pieniądze wdrażając zamiast tego system zbiorowej własności środków produkcji poprzez wykorzystanie i zakładanie dobrowolnych stowarzyszeń.
Ważnymi postaciami ruchu ancom byli Errico Malatesta z Włoch, Nestor Machno z Ukrainy, Alexander Berkman i Emma Goldman w Stanach Zjednoczonych oraz Piotr Kropotkin z Rosji. Kropotkin jest często postrzegany jako wiodący wpływ w ruchu ancomów, przedstawiając swoje poglądy ekonomiczne w swoim słynnym dzielePodbój chleba(1892) iPola, fabryki i warsztaty(1899) i jego poglądy społeczne wWzajemna pomoc: czynnik ewolucji(1902), w którym wskazano, że współpraca przynosi więcej korzyści niż konkurencja.
Anarcho-komunizm rozkwitł w Ukrainie Wolne terytorium w którym wolne gminy działały pod ochroną Rewolucyjnej Armii Powstania Nestora Machno. Jednak Wolne Terytorium wkrótce zostało zaatakowane przez Bolszewicy siły, które zniesławiały machnowców jako antysemickie i odmawiały wysyłania żywności do ośrodków miejskich. Obejmuje to różne próby zamachu na Nestora i ostateczne zniszczenie Wolnego Terytorium przez Armię Czerwoną.

Współczesny anarchizm

Współczesny anarchizm odnosi się do tendencji, które rozwinęły się w następstwie Druga wojna światowa i podczas Zimna wojna po dziś dzień. Współczesny anarchizm wyrósł z popiołów w powojennym świecie inspirowanym filozofiami i krytyką społeczną postmodernizm , feminizm , ekologizm i neomarksizm szkoły frankfurckiej, z których wszystkie mają swoją własną krytykę społeczeństwa burżuazyjnego.

Anarcha-feminizm

Nie jest to osobna tendencja sama w sobie, jest to częściowo oparte na pracach Emma Goldman , sama oddana feminista który bronił praw kontrola urodzeń , poronienie , wolna miłość i otwarte relacje wraz z równością kobiet w ogóle na długo przed tym, zanim takie kwestie zostały uznane za dopuszczalne do dyskusji, a co dopiero do wprowadzenia w życie. Goldman wyraźnie argumentował, że same prawa wyborcze dla kobiet niczego nie zmieni, że równość musi iść w parze z szerszą rewolucją społeczną. Anarchofeministki podążyły za jej rozumowaniem, krytykując seksizm jako po prostu inna forma hierarchii ( patriarchat lub matriarchat tutaj), walcząc o te same cele, co inni anarchiści, szczególnie oddani zapewnieniu kobietom takich samych praw w ruchach anarchistycznych, a idea równości płci jest przedmiotem zainteresowania wraz z resztą. Popieranie wolnej miłości i wyzwolenie kobiet mają długą historię w anarchizmie, sięgającą wstecz do indywidualistycznych anarchistów Ezry Heywooda i Mosesa Harmana, których wolna myśl czasopismaSłowoiLucyfer Niosący Światłobyły prześladowane przez Anthony Comstock na mocy ustawy Comstock za ich otwarte dyskusje na temat kontroli urodzeń i potępienia gwałt małżeński . Nadal wywierał wpływ poprzez pisma Emmy Goldman i Bena Reitmana, którzy byli również ścigani na podstawie ustawy Comstock, a Reitman skazany na karę więzienia za propagowanie kontroli urodzeń.

Queerowy anarchizm

Podobnie jak powyżej, nie jest to osobna tendencja, ale szkoła myślenia, która uważa, że ​​wyzwolenie queer może nastąpić tylko poprzez rewolucję społeczną. Jest wielu wczesnych pisarzy, którzy opowiadali się za socjalizmem i prawami LGBT, na przykład Oscar Wilde, który opublikował w 1891 roku swoje najbardziej polityczne dziełoDusza człowieka w socjalizmie; indywidualistyczny anarchista Adolf Brand, który opublikował pierwszy gejowski magazyn Własne od końca XIX wieku do powstania nazistowskie Niemcy ; i biseksualny anarchista Daniel Guérin.

Dziś queerowe anarchistyczne poparcie dla Bash Back! , anarchistyczna sieć sprzeciwiająca się asymilacji w ruchu LGBT i brutalności policji.

Zielony anarchizm

Zieloni anarchiści uważają, że ekologiczne społeczeństwo żyjące w harmonii z ziemią jest niezgodne ani z kapitalizmem, ani z państwem. Często patrzą na wspólnotowe idee Kropotkina jako na potencjalny model dla społeczeństwa ekologicznego, a jednocześnie absorbują inne wpływy, od indywidualistycznego anarchizmu po anarchosyndykalizm i dystrybucjonizm . Większość zielonego anarchizmu dzieli się na tych, którzy podążają za pismami Murraya Bookchina pod wpływem Kropotkina i tych, którzy skłaniają się bardziej do Edward Abbey słabiej zdefiniowana (i prawdopodobnie bardziej libertariańska i indywidualistyczna) preferencja dla akcja bezpośrednia ponad teorią. Jest to czasami przedstawiane jako podział między modelem „ogrodu” lub „miejskiej wioski” (Bookchin) a modelem „dzikiej przyrody” (Abbey).

Anarcho-prymitywizm

Anarcho-prymitywiści posuwają się nawet dalej niż zielone anarchiści, postrzegając samą cywilizację, od nowoczesnych technologii oszczędzających pracę po język, jako antyekologiczną, hierarchiczną instytucję. Opowiadają się za całkowitym zniesieniem przemysłu, kapitalizmu, a nawet rolnictwa, i powrotem do łowiecko-zbierackiego trybu życia, który, jak twierdzą, jest bardziej spokojny, wolny i zgodny z naturą. Wierzą, że dzicz i dzika przyroda mają prawo istnieć dla siebie, dlatego popierają taki styl życia, który uważają za najmniej destrukcyjny. John Zerzan jest prawdopodobnie najwybitniejszym myślicielem tendencji prymitywistów, chociaż Bob Black również się do tego przyczynia. Metody, jak osiągnąć to prymitywne społeczeństwo powrotu do natury, są sporne. Brytyjski magazyn anarcho-prymitywistówZielony anarchistaraz chwalony Unabomber Ted Kaczyński (prawdopodobnie bliski anarcho-prymitywizmowi w swoich poglądach, chociaż jego manifest był znacznie mniej zakorzeniony w trosce o środowisko) i Aum Shinrikyo kult w Japonii, który wypuścił gaz Sarin w metrze w Tokio. Nie trzeba dodawać, że większość zielonych anarchistów i tych o innych tendencjach odrzuca anarcho-prymitywizm.

Co ciekawe, nie ma odpowiedzi na pytanie, który z 7 miliardów ludzi musiałby umrzeć, aby to marzenie stało się rzeczywistością; prosty fakt jest taki, że nawet gdybyśmy wszyscy przeszli na wegetarianizm, bez nowoczesnych praktyk rolniczych i przemysłu chemicznego po prostu nie moglibyśmy wyprodukować wystarczającej ilości żywności dla wszystkich. Tam jestpowódże Wielka Brytania, która obecnie liczy 60 milionów ludzi, miała zaledwie kilka milionów w średniowieczu, a nawet wtedy ludzie rutynowo głodowali. Jednak obawy anarcho-prymitywistów związane z rolnictwem nie są bez powodu, a krytyka Desert dotycząca tego, jak permakultura jest niezrównoważona, jest teraz rzeczywistością, a naukowcy ostrzegają, że brytyjskie pola uprawne mają tylko 100 zbiorów w 2014 r., A inni ostrzegają o 30-40 latach zanim gleba stanie się trudna, jeśli nie niemożliwa do uprawy. Jednak pochodzi to tylko z jednego recenzowanego badania, które nie miało obliczeń, prognoz ani twardych dowodów na poparcie, że tak też jest.

Powstańczy anarchizm

Powstańczy anarchizm jest niedawną innowacją i wydaje się, że ma na niego wpływ postmodernistyczny filozofia, nihilizm , taktyka walki partyzanckiej i anarcho-prymitywizm z wrzuconymi do tego Kropotkinem i Stirnerem. Jest to mroczny obszar, który jest trudny do zrozumienia dla tych, którzy nie są jeszcze przesiąknięci postmodernizmem. Powstańcy anarchiści mają tendencję do definiowania siebie w przeciwieństwie do organizacyjnych anarchistów, takich jak anarchosyndykaliści. Wszelkie formy organizacji są podejrzane (wygodnie ignorując fakt, żeHomo sapienssą z natury społeczne i plemienne), prawdopodobnie przynajmniej protoatatystów, jeśli nie wprost, i zasługują na dekonstrukcję przez pryzmat postmodernizmu. W praktyce oznacza to, że potrzebna jest permanentna rewolucja i niekończące się powstanie partyzanckie w postaci nieustannie zmieniających się grup podobieństwa, które nigdy nie łączą się w nic trwałego.

Niektóre znaczące powstańcze anarchistyczne literatury obejmująNadchodzące powstaniei „Radość zbrojna;nowoczesne organizacje obejmują Conspiracy of Fire Nuclei, obecnie represjonowaną Iberyjską Federację Młodzieży Libertariańskiej oraz wiele nieformalnych grup w całej Grecji i innych krajach.

Anarchizm post-lewicowy

Anarchizm post-lewicowy, zachowując wiele cech lewicowego anarchizmu (takich jak sprzeciw wobec hierarchii i ucisku), porzuca moralistyczną krytykę, jaką stosuje lewicowy anarchizm. Na anarchizm post-lewicowy często wpływają zarówno anarcho-prymitywiści, jak Zerzan lub czasami akceleracjonizm przez takich myślicieli Mark Fisher lub Nick Land , jak również Deleuze . Post-lewicowi anarchiści odrzucają wielkie narracje, które są często używane przez marksistów (takie jak materializm dialektyczny), ale zachowują wiele krytyki ze strony marksistów, zwłaszcza bardziej niekonwencjonalnych marksistów, takich jak Sytuacjoniści .

To nie jest program polityczny ani ideologia. W żaden sposób nie ma stanowić jakiejś frakcji lub sekty w bardziej ogólnym środowisku anarchistycznym. W żaden sposób nie jest to otwarcie na prawicę polityczną; prawica i lewica zawsze miały ze sobą znacznie więcej wspólnego niż którekolwiek z nich z anarchizmem. I z pewnością nie jest pomyślany jako nowy towar na już zatłoczonym rynku pseudo-radykalnych idei. Ma po prostu na celu powtórzenie najbardziej fundamentalnych i najważniejszych stanowisk anarchistycznych w kontekście rozpadającej się międzynarodowej lewicy politycznej.

Anarcho-transhumanizm

Anarcho-transhumanizm to ostatnia gałąź anarchizmu, która przyjmuje tradycyjny i nowoczesny anarchizm, zazwyczaj czerpiąc z anarchosyndykalizm , lewicowy libertarianizm lub libertariański socjalizm i łączy to z transhumanizm i posthumanizm . Można to opisać jako „liberalną rewolucję demokratyczną, u podstaw idei, że ludzie są najszczęśliwsi, kiedy mają racjonalną kontrolę nad swoim życiem. Rozum, nauka i technologia zapewniają jeden rodzaj kontroli, powoli uwalniając nas od ignorancji, znoju, bólu, chorób i ograniczonej długości życia (starzenie się) ''. Niektórzy anarcho-transhumaniści mogą również naśladować technogaianizm także.

Anarchiści bez przymiotników

Niektórzy anarchiści uważają się za „anarchistów bez przymiotników”, którzy nie chcą podążać za jedną tendencją, ale twierdzą, że przyjmują wszystkie idee. „Anarchizm bez przymiotników” powstał jako odpowiedź na religijne konflikty między innymi szkołami myśli anarchistycznej i rozpoczął się od założenia, że ​​wszystkie tendencje anarchistyczne są jednakowo ważne. AWA jest postrzegana przez niektórych jako nowoczesna wersja anarchizmu syntezy, która rozciąga się na modele inne niż te trzy (syndykalizm, komunizm i indywidualizm), które są przyjmowane przez anarchistów o standardowej syntezie. „Anarchiści bez przymiotników” generalnie koncentrują się na delegitymizacji państwa, a nie na jednej konkretnej koncepcji anarchistycznego społeczeństwa, wierząc, że wszystko inne w naturalny sposób nastąpi, a świat bez rządu będzie prawdopodobnie silnie mieszany.

Nie anarchizm

Anarchizm narodowy

Zobacz główny artykuł na ten temat: Anarchizm narodowy

Anarchizm narodowy to szalona ideologia, która ma te same cele faszyzm ale twierdzi, że społeczeństwo bezpaństwowe osiągnęłoby je lepiej niż kiedykolwiek mogłoby to zrobić państwo. Narodowi anarchiści dążą do ustanowienia „Narodowych Stref Autonomicznych”, które byłyby rasowo czysty , '' tradycyjny ' pod względem płeć stosunki antykapitalistyczne i zrównoważone ekologicznie. W przeciwieństwie do większości innych anarchistów, narodowi anarchiści nie sprzeciwiają się hierarchii. Zamiast tego szukają hierarchii, która powstaje „naturalnie”, a nie obecnych hierarchii systemu kapitalistycznego, które są oparte na wyzysku. Narodowi anarchiści mają wspólną płaszczyznę z panarchistami, argumentując, że „jeśli ci się to nie podoba, możesz po prostu odejść”, dołączyć do istniejącego społeczeństwa opartego na innych wartościach, a nawet założyć własne. W większości narodowi anarchiści są pogardzani przez innych anarchistów, pod warunkiem, że w ogóle o nich słyszeli; narodowy anarchizm jest ruchem marginalnym nawet w porównaniu z anarchokapitalizmem. Mają zwyczaj pojawiać się bez zaproszenia na anarchistyczne targi książki, uciekać przed wściekłymi grupami powiązań z Akcją Antyfaszystowską i narzekać na ten temat w Internecie.

Anarchofaszyzm

Zobacz główny artykuł na ten temat: Anarchofaszyzm

Wynaleziony pewnego dnia przez Szweda, który nie rozumiał teorii politycznej, anarchofaszyzm nie ma żadnego związku z anarchizmem.

Anarchokapitalizm

Zobacz główny artykuł na ten temat: Anarchokapitalizm

Pomimo swojej nazwy anarchokapitalizm nie jest powiązany z innymi ruchami anarchistycznymi, poza tym, że opowiada się za zniesieniem państwa. Jest to ideologia, która przede wszystkim opowiada się za laissez-faire wolnym rynkiem wolnym od ingerencji państwa i zniesieniem państwa, zastępując je dobrowolnymi porozumieniami (kontraktami) między stronami. Anarchizm tradycyjnie nie oznacza zniesienia nie tylko państwa, ale wszystkich hierarchii, które są postrzegane jako z natury opresyjne. Ponieważ kapitalizm jest hierarchiczny, niewielu lewicowych anarchistów uważa kapitalizm za zgodny z anarchizmem. Jednak Ancaps po prostu postrzegają anarchizm jako zniesienie państwa, więc postrzegają kapitalizm (i inne hierarchie w tym względzie) i anarchizm jako zgodne.

Termin `` anarchokapitalista '' jest powoli przejmowany przez skrajną prawicę, kierując się ideami takich myślicieli jak Hans-Hermann Hoppe (który uważał, że posiadanie króla jest zgodne z anarchizmem, przy czym „królem” jest ktoś, kto zgodnie z umową jest właścicielem całej ziemi na danym obszarze). Skrajnie prawicowa grupa demograficzna w obrębie anarchokapitalistycznej diaspory stosuje teorie Hoppe'a na temat anarchokapitalizmu, wspierane przez złożone sieci umów kontraktowych, w celu zaproponowania całkowicie białych etnostatów wolnych od `` zdegenerowanych '' zachowań (bardzozwolenników wolności).

Anarchizm wśród anarchistów

Wśród znanych zwolenników anarchizmu, takich jak Pierre-Joseph Proudhon , antysemityzm był problem. W 1847 r. W dziele Proudhon zatytułowanym „O Żydach” napisał:

Żydów. Napisz artykuł przeciwko tej rasie, która zatruwa wszystko, wtykając we wszystko swój nos, nigdy nie mieszając się z innymi ludźmi. Żądaj jego wydalenia z Francji, z wyjątkiem osób pozostających w związku małżeńskim z francuskimi kobietami. Znieść synagogi i nie dopuszczać ich do żadnej pracy. Żądaj jego wygnania Wreszcie dąż do zniesienia tej religii. Nie bez powodu chrześcijanie nazywali ich bogobójcami. Żyd jest wrogiem ludzkości. Muszą zostać odesłani do Azji lub eksterminowani. H. Heine, A. Weill i inni są tylko tajnymi szpiegami; Rothschild, Crémieux, Marx, Fould, nikczemne, zjadliwe, zazdrosne, zgorzkniałe itd., Które nas nienawidzą. Żyd musi zniknąć przez stal, fuzję lub wypędzenie. Toleruj osoby starsze, które już nie mają dzieci. Praca do wykonania - czego ludy średniowiecza nienawidziły instynktownie, nienawidzę po refleksji i nieodwołalnie. Nienawiść do Żydów, podobnie jak nienawiść do Anglików, powinna być naszym pierwszym artykułem wiary politycznej. Co więcej, zniesienie judaizmu nastąpi wraz ze zniesieniem innych religii. Rozpocznij od nieprzydzielania funduszy duchowieństwu i pozostawienia tego ofiarom religijnym. - A potem, chwilę później, znieść religię.

Nie oznacza to, że anarchiści są jak naziści, ale z pewnością są również w stanie utrwalać bigoterię, często popełniając antysemityzm nawet poza kulturową nienawiścią Żydów w tamtych czasach, obwiniając Żydów szczególnie za ich rolę w kapitalizmie.

Jednak pomimo antysemityzmu wykazywanego przez wczesnych europejskich anarchistów, anarchizm był później popularny zarówno wśród świeckich, jak i religijnych społeczności żydowskich. Obecnie żydowskie zainteresowanie anarchizmem wzrosło dzięki pracy takich organizacji jak Treyf Podcast, Jewdas i grupa YIVO. W Izraelu istniał libertariański ruch kibuców socjalistycznych.

Organizacje anarchistyczne

Ci, którzy nie czynią żadnego wysiłku, aby zrozumieć anarchizm, generalnie przypuszczają, że sam termin „organizacja anarchistyczna” zakłada hierarchiczną strukturę, która jest anatemą dla egalitarnych cnót anarchistycznego światopoglądu. Nie o to chodzi. Anarchiści uważają, że istoty ludzkie mogą organizować się według niehierarchicznych linii. Anarchiści nie są przeciwni organizacjom, ale raczej sprzeciwiają się hierarchii i nie opowiadają się za „bezprawiem” i dezintegracją społeczeństwa, które przywołuje termin „anarchia”. Organizacje anarchistyczne dążą do maksymalnego stopnia bezpośredniej demokracji i odpowiedzialności oficerów przed szeregami.

Ameryka północna

Kanada

Meksyk

Stany Zjednoczone

Europa

Azja

  • Rojava (lub Federacja Północnej Syrii) to region Syria głównie kontrolowane przez Kurdowie i sojuszniczych wojowników. Można to rozsądnie uznać za region anarchistyczny; zawiera kilka elementów anarchizmu, w tym egalitaryzm, decentralizację i samostanowienie. Są jednak pewne rzeczy dotyczące Rożawy, które zdaniem niektórych zdyskwalifikują ją, a mianowicie, że ma obok siebie armię liczącą 50000 żołnierzy. obowiązkowa służba wojskowa , struktura zarządzania państwem i dobre relacje / bezpośrednia współpraca wojskowa z innymi rządy . Ale nawet jeśli nie jest anarchistą, nadal jest libertariańskim socjalistą, szerszym politycznym parasolem, który obejmuje anarchizm wśród innych filozofii / systemów.

Australazja

Ameryka Południowa

Afryka

Inne linki