Paweł z Tarsu

Nie chciałbyś z nim zadzierać!
Chrystus umarł za
nasze artykuły na temat

chrześcijaństwo
Ikona christianity.svg
Schizmatycy
Diabeł tkwi w szczegółach
Perłowe bramy
  • Portal chrześcijaństwo

Paweł z Tarsu ( hebrajski Nazwa: Saul ) był zhellenizowany w I wieku Faryzeusz Lub z rzymski obywatelstwo i autor wielu listów adresowanych do różnych grup chrześcijan z I wieku. Obejmują większość Nowy Testament i jako takie były (i nadal są) najbardziej wpływowymi tekstami w historia chrześcijaństwa i chrześcijanin teologia .


Paweł, który w swoich listach opisał się jako dumny, gorliwy i uważny Żyd ( Filemona 3: 6 , Galatów 1: 13-14 , Dz 22: 3-4 ), zaciekle przeciwstawiający się nowemu mesjanistyczny sekta założony przez Jezus z Nazaretu , nazywadroga( Dz 9,2 ; Dz 18,25 ; Dz 19: 9 , Dz 19,23 ), który później stał się chrześcijaństwo jak to znamy; prześladował Nazareńczyków (czyli pierwszych wyznawców ruchu Jezusowego: Dz 24: 5 ) w całej żydowskiej diasporze ( Dz 7:58 , 8: 1-4 , 9: 1-2 , Dz 9,5 , 9: 13-14 , Dz 9,21 , 22: 3-4 , 26: 9-11 , Dz 26,14 ; 1 Koryntian 15: 9 ; Galacjan 1:13 , Galatów 1:23 ; Filemona 3: 6 ; 1 Tymoteusza 1:13 ). Trwało to do jego rzekomego nawrócenia po wizji na drodze do Damaszku w Syrii.

Kilka lat później Paweł sam został Nazarejczykiem i zmodyfikował nauczanie Nazarejczyków ( teologia i chrystologia ), pozbawiając go większości oryginału Charakter żydowski , w tym kult w świątyni Jerozolima , Dieta koszerna i przestrzeganie Prawo Mojżeszowe , aby uczynić go bardziej atrakcyjnym dla Goje i podbij je zgodnie z jego misyjnymi zamiarami. Odegrał główną rolę w rozprzestrzenianiu ruchu chrześcijańskiego poza żydowskie granice w całym północno-wschodnim świecie śródziemnomorskim, począwszy od Antiochii (gdzie nazywano jego wyznawcówChrześcijaniepo raz pierwszy) przez Azję Mniejszą, Grecja , i Włochy .

Tymczasem większość oryginalnych dwunastu Apostołowie , prowadzone przez James Sprawiedliwy , przebywał w rzymskiej prowincji Judea Piotr wahał się między dwiema frakcjami sekty (żydowskimi chrześcijanami po prawej stronie i pogańskimi chrześcijanami jako uciekinierami) i próbował wymyślić, co robić. Tytus, syn (i ewentualny następca) cesarz rzymski Wespazjan, rozwiązał za niego problem Piotra, zwalniając Jerozolima i zrównanie go z ziemią w 70 TO oraz rozproszenie / zniewolenie większości Żydów, w tym żydowskich chrześcijan, pozostawiając nienaruszoną sieć pogańskich wspólnot chrześcijańskich Pawła. To właśnie te wspólnoty przetrwały, co ostatecznie dało początek całkowicie pogańskiemu Kościołowi chrześcijańskiemu. Dlatego Paweł uważany jest za drugiego założyciela chrześcijaństwa.

Zawartość

Historyczność Pawła

Nie ma żadnych dowodów na Pawła poza Nowy Testament . Żadnych zapisów o tym, że kiedykolwiek odwiedzał królów i inne potężne autorytety, z którymi miał odbywać audiencje, żadnych żydowskich zapisów o chrześcijańskim łowcu, który oszalał, itp. Nawet zwykli podejrzani wychowywani w obronie historyczny Jezus : Josephus , Tacyt itd., nie mam nic do powiedzenia na temat Paula. To powiedziawszy, siedem dokumentów przypisywanych Pawłowi wydaje się pochodzić z analizy tekstu i zostały napisane przez tę samą osobę. Uważa się to za rozsądny dowód na to, że jakąś pojedynczą osobę odegrał tę rolę i równie dobrze możemy nazwać go Pawłem, podobnie jak autor Dziejów Apostolskich, o których uczeni uważają, że napisał także Ewangelia Łukasza . Jednak nawet dowód wspólnego autorstwa niektórych z tych książek nie dowodzi, że Paweł kiedykolwiek spotkał Jezusa, ani że Jezus kiedykolwiek istniał .


Nawrócenie / relacja z Chrystusem

Problem z wyśmiewaniem faktów historycznych dotyczących nawrócenia i życia Pawła polega na tym, że był on dość skąpe w podawaniu szczegółów o sobie w listach i że Dzieje Apostolskie są problematycznym źródłem życia Pawła, biorąc pod uwagę ich sprzeczności z tym, co Paweł faktycznie napisał w listach. Nawet jeśli ograniczymy się tylko do tego, co Paweł napisał o sobie, wiemy od więcej nowoczesne przykłady że nie jest niczym niezwykłym wzmacniać „czyjś wcześniejszy sceptycyzm, aby nawrócenie wydawało się jeszcze większe. Dlatego poniższe należy traktować z przymrużeniem oka.



Paweł został wychowany na faryzeusza, a później nawrócił, stając się saduceuszem. Według autora Dzieje Apostolskie jego wczesna dorosłość skupiała się na prześladowaniu nowych chrześcijańskich Żydów. Plik Dzieje autor napisał, że Paweł miał wizję podczas podróży do Damaszku, gdzie widział zmartwychwstałych Jezus . Chociaż nigdy nie spotkał Jezusa, odebrał swojej wizji władzę przemawiania jako apostoł zmartwychwstałego Chrystusa, równego pod względem rangi apostołom, którzy towarzyszyli Jezusowi podczas jego ziemskiej służby. Szczegóły tradycyjnej wersji nawrócenia Pawła pochodzą z Księga Dziejów , uważany przez wielu uczonych za przede wszystkim dzieło fikcyjne. Według własnych słów Pawła, nauki Jezusa zostały mu „objawione”. Porównać Dz 9,1 -9 z Galatów 1:11 -16.


Paweł wyjaśnił wiele kwestii, których Jezus nie poruszył. Jezus nie miał nic do powiedzenia na temat podporządkowania kobiet mężczyznom. Jezus był ostrożny w kwestii tego, czy jego żydowscy naśladowcy nadal podlegali prawu Mojżeszowemu. Te punkty doktrynalne wydają się pochodzić od Pawła lub od drogi mizoginiści zinterpretować Pawła. Zwolennicy patriarchat mogą także uogólniać zbyt daleko od wskazówek, jakie są przekazywane określonym kościołom lokalnym, odnoszących się do konkretnych warunków lokalnych. Niektóre teksty mogą być mizoginistyczne późniejsze interpolacje .

Znaczące w pismach Pawła jest to, czego nie mówi. Wydaje się, że jest zupełnie nieświadomy niedawnego, historycznego Jezusa. Nie wspomina o służbie Jezusa w Galilei ani o tym, że towarzyszyło mu dwunastu uczniów. Chociaż mówi, że Jezus został ukrzyżowany, nie podaje żadnych informacji o czasie, miejscu i okolicznościach procesu i ukrzyżowania opisanych w Ewangelie . Nie odwołuje się do nauk Jezusa zapisanych w ewangeliach, nawet jeśli to wyraźnie przemawiałoby za jego argumentem. Richard Carrier pisze:


Przy wszystkich dowodach, jakie ktokolwiek kiedykolwiek przytoczył z Listów (jeśli wykluczymy te, o których wiadomo, że są sfałszowane): jest dwuznaczne, czy mowa o Jezusie ziemskim czy niebiańskim.

Misyjne wysiłki Pawła koncentrowały się głównie na poganach - z których niektórzy byli „bojącymi się Boga” (pogańskimi sympatykami judaizmu) i „hipsistarianami” (pogańskimi monoteistami) - w Azji Mniejszej i Grecji. Jego podróże misyjne, zakładanie kościołów i pisanie zaczęły się około 14 lat po jego nawróceniu. Około 13 lat później, w latach 60-68 n.e., Paweł został aresztowany i według tradycji ścięty przez rzymskie władze.

„Paweł” z Nowego Testamentu

Drodzy Koryntianie, piszę do was po raz trzeci, wciąż nie mam odpowiedzi. Nie wiem, jak robisz rzeczy w Koryncie, ale skąd pochodzę, uważam to za niegrzeczne.
- Trzeci list Pawła do Koryntian.

Ludzie mówią o Pawle z Nowego Testamentu tak, jakby był pojedynczą osobą. Ale w rzeczywistości, w oparciu o styl, treść teologiczną i treść bibliograficzną, uczonych zidentyfikowaćczteryróżne postacie „Pawła” w Nowym Testamencie: trzy dla czternastu listów pierwotnie przypisanych Pawłowi, a także Pawła z Dziejów Apostolskich.

Autentyczny lub wczesny Paweł (50-60 n.e.)

  • List do Rzymian
  • Galatów
  • Pierwsi Tesaloniczanie
  • 1 Koryntianie
  • Filipianie
  • Philemon
  • Drugi List do Koryntian

Sporny Paul lub Deutero-Pauline (80-100 n.e.)

  • Efezjan
  • Kolosan
  • Drugi List do Tesaloniczan

Pseudo-Paul or the Pastorals (80-100 n.e.)

  • 1 & 2 Tymoteusza
  • Titus

Tendentious or Legendary Paul: Acts of the Apostles (90-130 n.e.)

Tendentious lub Legendary Paul można wykazać jako twórczość literacką, w której w najlepszym przypadku może istniećtrochęautentyczny materiał źródłowytrochętego, co pojawia się w Dzgdzieś”. [sic] Innymi słowy, Akty mogą być niczym innym jak odpowiednikiem powieści Penny Dreadful Dime Novels z I do II wieku z takimi postaciami jak Buffalo Bill, „Wild Bill” Hickok i Annie Oakley, czyli fikcyjną relacją o prawdziwej osobie. Ronald Reagan bycie wśród żołnierzy, którzy wyzwolili nazistowskie obozy śmierci, byłoby nowoczesnym przykładem


To sprawia, że ​​Autentyczny lub Wczesny Paweł jest naszym tylko naprawdę potencjalnie wiarygodne źródło dotyczące historycznego Pawła.

Wszystkie „Paulsy” są WSZYSTKIE sfabrykowane

Wszystkie listy paulińskie są w istocie zręcznymi fałszerstwami z drugiego wieku.
- Hermann Detering

Niektórzy uczeni, tacy jak Hermann Detering i Robert M. Price po poprzednim stypendium im Holenderska Szkoła Radykalna argumentowali, że listy Pawła pochodzą z późniejszej daty niż się zwykle zakłada. Willem Christiaan van Manen holenderskiej szkoły radykalnej widział różne kwestie w listach Pawła. Van Manen twierdził, że nie mogły zostać napisane wcześniej niż w II wieku. Twierdził, że kanoniczne dzieła Pawła pomniejszają znaczenie gnostyckich aspektów wczesnego chrześcijaństwa.

Autentyczny lub wczesny Paweł

Listy Pawła, które stanowią większość NT, nie mają żadnego historycznego poświadczenia sprzed Marcjona. . . . Przed Marcjonem większość innych form chrześcijaństwa była w większości żydowska z wpływami platońskimi. Paulinizm Marcjona zmieszany z chrześcijaństwem żydowskim utworzył synkretyczny amalgamat, syntezę wchłaniania dwóch różnych nurtów.
- Bart Willruth

Więc jeśli siedem listów przypisywanych Pawłowi jest naszymi tylko naprawdę potencjalnie wiarygodne źródło dotyczące historycznego Pawła, co można o nim powiedzieć? Cóż, według Jamesa Tabora: `` Oto, co z całą pewnością wiemy (niektóre założenia Tabor, które nie są poparte w samych listach, zostały wyróżnione kursywą):

  • Paweł nazywa siebie Hebrajczykiem lub Izraelitą, twierdząc, że urodził się Żydem i został obrzezany ósmego dnia z żydowskiego plemienia Beniamina (Filipian 3: 5-6; 2 Koryntian 11:22).
  • Był kiedyś członkiem sekty faryzeuszy. W judaizmie rozwinął się ponad wielu współczesnych mu, będąc niezwykle gorliwym dla tradycji swojej wiary żydowskiej (Filipian 3: 5; Galacjan 1:14).
  • Gorliwie prześladował ruch Jezusa (Gal. 1:13; Filip. 3: 6; 1 Koryntian 15: 9).
  • Czasamiokoło 37 n.e.Paweł miał wizjonerskie doświadczenie, które opisuje jako „widzenie” Jezusa i otrzymał od niego przesłanie Ewangelii, a także powołanie do zostania apostołem dla świata nieżydowskiego (1 Koryntian 9: 2; Galacjan 1: 11-2: 2) .
  • Odbył tylko trzy podróże do Jerozolimy w okresie objętym jego autentycznymi listami; trzy lata po swoim powołaniu apostolskim, kiedy spotkał Piotra i Jakuba, ale żadnego z pozostałych apostołów (około 40 roku n.e.); drugie czternaście lat po powołaniu (N.e. 50), kiedy pojawił się formalnie przed całym przywódcą Jerozolimy, aby wyjaśnić swoją misję i przesłanie Ewangelii do pogan (Galacjan 2: 1-10), a trzeci, gdzie najwyraźniej został aresztowanyi wysłany pod strażą do Rzymu około 56 roku n.e.(Rzymian 15: 25-29).
  • Paweł twierdził, że doświadczył wielu objawień od Jezusa, w tym bezpośredniej komunikacji głosowej, a także niezwykłego „wzniesienia się” na najwyższy poziom nieba, wkroczenia do raju, gdzie zobaczył i usłyszał „rzeczy niewypowiedziane” (2 Koryntian 12: 1-4) .
  • Miał jakąś fizyczną niepełnosprawność, co do której był przekonany, że został wysłany przez szatana, aby go dotknąć, ale pozwolił mu na to Chrystus, aby nie był nadmiernie dumny ze swoich niezwykłych objawień (2 Koryntian 12: 7-10).
  • Twierdził, że dokonał cudownych znaków, cudów i potężnych dzieł, które potwierdziły jego status apostoła (2 Koryntian 12:12).
  • Był stanu wolnego, przynajmniej w czasie swojej kariery apostolskiej (1 Koryntian 7: 8, 15; 9: 5; Filipian 3: 8).
  • Doświadczył wielu okazji fizycznych prześladowań i deprywacji, w tym bicia, ukamienowania i pozostawienia na śmierć oraz rozbicia statku (1 Koryntian 3: 11-12; 2 Koryntian 11: 23-27).
  • Pracował jako robotnik fizyczny, aby utrzymać się podczas podróży (1 Koryntian 4:12; 1 Tesaloniczan 2: 9; 1 Koryntian 9: 6, 12, 15).
  • Został uwięziony,prawdopodobnie w Rzymie na początku lat 60-tych. i odnosi się do możliwości, że zostanie stracony (Filipian 1: 1-26) ”.

Zauważ, że daty są oparte na materiale spoza siedmiu listów, a więc są wątpliwe. Jedynym prawdziwym doczesnym znacznikiem jakichkolwiek wyczynów Pawła jest 2 List do Koryntian 11:32, w którym stwierdza on, że „w Damaszku gubernator pod rządami króla Aretasa utrzymywał miasto Damaszku z garnizonem, pragnąc mnie zatrzymać”. W najlepszym przypadku wszystko, co to robi, to ustalenie, że ostatnia wizja, jaką Paweł mógł mieć, to 37 ne, ale nic tak naprawdę nie ogranicza tego, jak wcześnie mógł mieć swoją wizję. W rzeczywistości, jak w poniższej sekcji Historyczne warknięcie: Aretas i Damaszek pokazuje, czy ten fragment jest prawdziwy, wtedy Paweł musiałby mieć swoją wizję nie później niż 33 rok n.e. .

Tylko dwa z siedmiu listów (do Filemona i Filipian) przypisywane Pawłowi zostały rzekomo napisane podczas jego uwięzienia ... i nie jest jasne, gdzie to jest. Ludzie sugerowali Efez, podczas gdy inni sugerowali Pałac Heroda w Jerozolimie (na podstawie Dz. 23:35) lub sam Rzym. Pomysł, że Paweł był w Rzymie, kiedy pisał niektóre ze swoich listów, pochodzi z Dziejów Apostolskich, które mają wątpliwą wartość jako odniesienie historyczne.

Dowody dla Pawła

W przeciwieństwie do Ewangelii, wtórna proweniencja Pawła jest w pewnym sensie rozsądna, ponieważ jest dwóch pisarzy, którzy wyraźnie odnoszą się do niego, którzy mają dzieła datowane na koniec I początku II wieku: Klemens Rzymski i Ignacy. 1 Klemens jest szczególnie interesujący, ponieważ pomimo zakresu dat 80-140 n.e. 1 Klemens 41: 2-3 zachowuje się tak, jakby Świątynia była nadal nienaruszona, co oznaczaterminus post who(tj. najpóźniejsza praca mogła zostać napisana) z 70 roku n.e. Rufin z Akwilei (koniec IV-początku V wieku) pisze o liście Klemensa, który poinformował brata Pana Jakuba o śmierci Piotra, ale chociaż część wydaje się pasować (1 Klemensa 5: 4 mówi o śmierci Piotra w przechodząc), nie ma w nim nic, co nawet sugerowałoby sukcesję Klemensa, ale gdyby mógł zastosować, to by to pchnęłoterminus post whonie wcześniej niż 67 n.e.

Niektórzy mitycy robią wielką sprawę, o której Justin Martyr nie wspomina ani nie zna Pawła ... ale nawet w XIX wieku były co do tego wątpliwości:

List do Zenusa i Serenusa autorstwa Justina Męczennika: ' Jesteśmy bowiem „całkowicie” cielesni i nie mieszka w nas nic dobrego . Dlatego musimy wezwać lekarza, aby nas uzdrowił, a kto myśli w ten sposób, zostanie uzdrowiony i uniknie choroby.

Paweł: Rzymian 7:14 KJV: Ponieważ wiemy, że prawo jest duchowe: ale ja jestem cielesny , sprzedawane pod bez.

Rzymian 7:18 KJV: Wiem o tym we mnie (to znaczy w moim ciele) nie mieszka dobro : bo wola jest we mnie; ale jak czynić to, co dobre, nie znajduję.

Co więcej, niedawne badania sugerują, że Justin Męczennik nie tylko znał Pawła, ale wykorzystywał jego idee, aw niektórych przypadkach nawet go cytował lub parafrazował.

Podobnie ruch Johna Fruma pokazuje, jak głupia jest idea fikcyjnego Pawła. Artykuł Paula Raffaele'a w Smithsonian z lutego 2006 roku „In John They Trust” mówi o schizmie w ruchu Johna Fruma z prorokiem Fredem, o którym mówi się, że Raffaele zerwał z głównym przywódcą, wodzem Izaakiem, w 1999 roku. Raffaele powiedział również mężczyzna twierdzący, że być szwagrem Proroka Freda, którego Prorok Fred „wskrzesił swoją żonę z martwych dwa tygodnie temu”. Jednak kiedy Raffaele udaje się do wioski, w której mieszka Prorok Fred, dowiaduje się, że Prorok Fred udał się na północny kraniec wyspy, aby głosić. Zgodnie z logiką (jeśli takie słowo można w ogóle użyć dla tego argumentu) używaną przez tych, którzy twierdzą, że Paweł nie istniał, to Prorok Fred nie może istnieć:

  • Mamy tylko wierzących w Johna Fruma, którzy twierdzą, że Prorok Fred istniał, tak jak mamy tylko wierzących w Jezusa, którzy mówią, że Paweł istnieje
  • Żaden niewierzący w Johna Fruma tak naprawdę nie spotkał Proroka Freda, tak jak żaden niewierzący w Jezusa nie spotkał Pawła
  • Siedem listów wydaje się pochodzić z jednej ręki i na podstawie wewnętrznych dowodów jest wcześniejszych niż inne listy pod imieniem Paweł, podczas gdy Prorok Fred, o ile wiemy, nie napisał ani jednej rzeczy.

Jest więc mniej dowodów na istnienie Proroka Freda w 2005 roku niż w przypadku Pawła około 50-70 roku ne, ale (i to jest ważna część), o ile wiemy, nie ma nikogo, kto twierdzi, że Prorok Fred nie istniał.

Gdzie więc jest konsekwentna logika mówiąca, że ​​Paweł, któremu przypisuje się bycie autorem siedmiu listów, o których mówi się, że został napisany - podyktowany przez niego, nie istniał? Że Paweł (w przeciwieństwie do tego z Dziejów Apostolskich, który można wykazać na równi z XIX-wiecznymi fikcyjnymi historiami z udziałem prawdziwych ludzi) nie ma niczego, co wskazywałoby, że jakikolwiekbyzauważ go. Raczej mamy osobę, która próbuje skierować ruch w określonym kierunku, tak jak to, co stało się wcześniej z Manehevi, Neloaig i Iokaeye, tylko Prorok Fred wydaje się podejmować kroki w celu uniknięcia potencjalnego konfliktu (dokładny komentarz Raffaele dotyczący Proroka Freda, który nie jest w wioska, którą odwiedza, mówi, że udał się na północny kraniec wyspy, aby głosić, najprawdopodobniej unikną uroczystości ')

List Pawła pojawia się jako John Ballou Newbrough z I wieku, z jego wysiłkiem zmierzającym do obrania chrześcijaństwa w określonym kierunku, na równi z tym, co Ruch Oahspe był na swój czas: nic więcej niż ciekawostka.

Historyczny warkot: Aretas i Damaszek

Jednym z problemów Pawła jest jego twierdzenie w 2 Koryntian 11:32, że `` w Damaszku gubernator pod rządami Aretasa król utrzymywał miasto Damascenes z garnizonem, pragnąc mnie zatrzymać '' na podstawie innych źródeł maciekawykwestie historyczne.

Aby je zrozumieć, potrzebna jest krótka lekcja historii:

W 64 roku pne rzymski generał Pompejusz zaanektował zachodnią część Syrii, a Damaszek znalazł się w lidze dziesięciu miast znanych jako Dekapol, które z kolei zostały włączone do prowincji Syrii i uzyskały autonomię.

W 23 roku pne Herodowi Wielkiemu nadano ziemie kontrolowane przez Zenodora, syna Lizaniasza, przez Cezara Augusta, które mogły obejmować również Damaszek lub nie. Większość map pokazuje, że Damaszek NIE jest częścią imperium Heroda Wielkiego. W źródłach, które podają, że Herod Wielki przejął kontrolę nad Damaszkiem, kontrola ta została zwrócona Syrii po jego śmierci lub jest częścią potraktowania terytoriów Heroda, które dostał Herod Filip (jest to co prawda mętne tutaj).

W 6 roku n.e. kontrolę nad ziemiami Heroda Archelausza przejęła Syria.

Przed śmiercią Heroda Filipa jego żona i Herod Antypas zgodzili się na rozwód ze swoimi małżonkami i małżeństwo. To małżeństwo mogło mieć miejsce już w 24 roku n.e.

Po śmierci Heroda Filipa (nie później niż w 34 roku n.e.) jego ziemie zostały przekazane Syrii, którą kontroluje Lucjusz Witeliusz Starszy (wspierał Kaligulę i był dobrym przyjacielem)

Mamy więc sześć możliwości:

  1. Aretas kontrolował Damaszek po wojnie z Antypasem, tj. 37-40 n.e.: niezwykle mało prawdopodobne ze względu na czynniki społeczno-polityczne. Kaligula nie dałby z własnej woli ziem barbarzyńców kontrolowanych przez jednego z jego przyjaciół i zwolenników.
  2. Aretas kontrolował Damaszek podczas wojny z Antypasem, tj. 36 roku n.e.: ponownie niezwykle nieprawdopodobne, ponieważ Lucjusz Witeliusz Starszy kontrolował te ziemie i nie pozostawiłby garnizonu ludzi (300-1000 ludzi), gdzie mógłby oskrzydlić jego armie lub spustoszyć jego ziemie .
  3. Aretas kontrolował Damaszek przed wojną z Antypasem, ale po śmierci Filipa, tj. 33 / 34-36 n.e.: znowu niezwykle mało prawdopodobne, ponieważ Lucjusz Witeliusz Starszy otrzymał ziemie Heroda Filipa.
  4. Aretas kontrolował Damaszek przed wojną z Antypasem, kiedy Filip żył, tj. W latach 28-33 n.e.: Filipowi `` ukradł '' żonę Antypasa, którego córka została `` porzucona '' przez Antypasa, więc sojusz pomiędzy Filipem i Aretasem jest możliwy . Również niektóre źródła podają, że Damaszek został podarowany Herodowi Wielkiemu, co oznacza, że ​​byłby częścią części królestwa, które zdobył Filip (inne źródła podają, że tak nie było, ale idziemy z tymi, którzy twierdzą, że to ze względu na argument ). Manewr oskrzydlający mający na celu otoczenie ziem Antypasa miałby militarny sens. Jeśli historia Pawła jest prawdziwa, wydaje się, że jest to najbardziej prawdopodobny moment, w którym mogło się to wydarzyć… z wyjątkiem tego, że stwarza większe prawdopodobieństwo konfliktu z chwilą, gdy była służbą Jezusa; posługa Jezusa w wieku 34-36 lat spowodowałaby prawdziwy bałagan w wizji Pawła.
  5. Paweł źle pamięta / wyolbrzymia wydarzenia, a Aretas nigdy nie kontrolował Damaszku
  6. 2 Kor. 11: 32-33 to „marginalna„ gloska ”skopiowana do tekstu lub nawet późniejsza wstawka, czyli NIGDY nie została napisana przez Pawła.

Prawdę mówiąc, „ani na podstawie dowodów archeologicznych, źródeł historyczno-świeckich, ani tekstów Nowego Testamentu nie można udowodnić suwerenności Nabartejczyków nad Damaszkiem w pierwszym wieku naszej ery”.

Jeśli damy temu fragmentowi Pawła korzyść w postaci wątpliwości, to wydaje się, że wyciągnął Ronalda Reagana i źle zapamiętane wydarzenia i po prostu uciekł z Damaszku gdzieś przed 40 rokiem ne i po prostu złapał się Aretasa jako głównego władcy, którego pamiętał, pisząc ten fragment. Ale to oznacza, że ​​Paweł mógł zobaczyć Jezusa już w 24 roku ne, co całkowicie schrzaniłoby linię czasu Ewangelii .

Jego podróże

Paweł stwierdza, że ​​zaraz po swoim nawróceniu (ok. 33 roku n.e.) udał się do „Arabii”, a później do Damaszku, zamiast zobaczyć innych apostołów w Jerozolimie, co odłożył na trzy lata ( Galacjan 1: 17-18 ), jak można by się spodziewać. Dzieje Apostolskie nie zaprzeczają temu wprost, twierdząc, że Paweł udał się natychmiast do Damaszku, ale całkowicie zaniedbuje wzmiankę o trzyletniej przerwie między nawróceniem a pierwszą wizytą Pawła w Jerozolimie, przez co wydaje się, że wkrótce potem udał się do Jerozolimy jego nawrócenie ( Dz 9,8 , Dz 9,26 ).

Paweł odnotowuje, że po trzech latach (ok. 36 ne) udał się do Jerozolimy na 15 dni, nie widząc apostołów oprócz Piotra (AKA Kefas) i Jakuba ( Galatów 1:18 , 19). Następnie napisał Paul Galacjan 2: 1 że wrócił do Jerozolimy po 14 latach (ok. 50 ne), chociaż nie wyjaśnił, co robił przez te 14 lat. Biorąc jednak pod uwagę, że napisał, iż celem jego drugiej podróży do Jerozolimy było przekazanie kongregacji miasta o ewangelii, którą głosił ( Galacjan 2: 2 ), głoszenie (i prawdopodobnie kontynuowanie korespondencji z rozległymi zborami) jest dobrym przypuszczeniem. Jak wiele z tego odzwierciedla rzeczywistą historię, a nie Paweł, który próbuje utrwalić swoje referencje jako autorytet chrześcijański (aby nadać wagę jego upomnieniom dla zboru galacjan), jest niejasne z powodu braku możliwych do zweryfikowania szczegółów. Zapewnienia Pawła, że ​​nie kłamie ( Galatów 1:20 ) jest w zasadzie tylko plikiem argument przez twierdzenie a w połączeniu z jego twierdzeniami o jego statusie, an argument z autorytetu . Sam fakt, że Paweł uznał za konieczne umieszczenie w swoim liście takiego fragmentu `` zaufaj mi '' i ostrzeżenie przed fałszywymi nauczycielami wśród Galatów, którzy rozpowszechniają o nim plotki ( Galatów 5: 7-12: 1 ) sugeruje, że jego status i autorytet w tamtym czasie były dalekie od solidności. Podczas tej drugiej podróży do Jerozolimy Paweł spotkał się z Jakubem, Piotrem i Janem, którzy potwierdzili rolę Pawła jako apostoła pogan i poprosili, aby nadal dostarczał kolekcję ( Galacjan 2: 9 , 10). Jednak w przeciwieństwie do Dziejów Apostolskich, w których Paweł ma ogromny szacunek dla zboru jerozolimskiego, w Galacjan Paweł opisuje trio Jakub / Piotr / Jan Jeruzalem jako ludzi, którzy `` wydawali się filarami '' (w wersji KJV), sugerując, że Paweł tego nie robił. faktycznie uważają, że ich autorytet jest autentyczny.

Paweł opowiadał, że potem Piotr przybył do Antiochii, w którym to czasie doszło do silnego nieporozumienia między nimi, co do konieczności przestrzegania `` Prawa '' przez pogan, spór, który trwał podczas późniejszej wizyty Pawła w Jerozolimie ( Galacjan 2:11 -21). W rzeczywistości Paweł napisał, że jego towarzysz w podróży i towarzysz, Barnabas, został pozyskany przez `` judaistów '' ( Galatów 2:12 -13), a ponieważ Paweł nie wspomniał o `` ponownym nawróceniu '' Barnaby z jego punktu widzenia, nietrudno jest zasugerować, że Paweł nie wypadł dobrze w sporze z frakcją jerozolimską o przestrzeganie żydowskich zwyczajów. Natomiast Dz 15: 2 -22 zaproponowało zupełnie inną interpretację tych samych wydarzeń, które zbagatelizowały spór z Piotrem i zakończyły spotkanie w Jerozolimie, wręcz popierając Pawła przez Jakuba. Zamiast sprzecznej historii przedstawionej przez Pawła, która sugerowała spory teologiczne we wczesnej wspólnocie chrześcijańskiej dotyczące takich rzeczy, jak zachowanie żydowskich zwyczajów, w Dziejach Apostolskich próbowano zanotować te różnice i przedstawić harmonijny obraz, w którym Paweł, Piotr i Jakub byli zasadniczo w zgodzie i że głównym problemem byli niektórzy malkontenci wśród `` niektórych z sekty faryzeuszy '' ( Dz 15: 5 ).

W Rzymian 15:25 , Paweł napisał o swoim zamiarze powrotu do Jerozolimy (ok. 57 ne), gdzie w Dziejach Apostolskich data jego aresztowania ( Dz 21, 33 ), a następnie podróż do Rzymu na proces apelacyjny. Tutaj Dzieje Apostolskie zostały nagle przerwane, ale tradycja chrześcijańska głosi, że Paweł został ostatecznie stracony w 67 roku ne.

Dzieje Apostolskie opisują wiele podróży, o których Paweł nie wspomina. Na przykład, Dz 11,27 -30 odnosi się do podróży do Antiochii w celu dostarczenia kolekcji na pomoc głodową. Ale biorąc pod uwagę jakość aktów użyteczność takich szczegółów jest wysoce wątpliwa.

Kolekcja

Jeśli ktoś szuka motywu do uczestnictwa w kościele wczesnochrześcijańskim, nie powinien szukać dalej niż zbiórka. To obietnica Pawła, że ​​będzie „pamiętać o biednych”, najwyraźniej pozwoliła na porozumienie między nim a „filarami” w Jerozolimie ( Galacjan 2: 9 -10).

W swoich listach Paweł udziela wskazówek kilku kościołom, aby przygotowały zbiórkę dla Jerozolimy w oczekiwaniu na jego przybycie ( 1 Koryntian 16: 1 -3, 2 Koryntian 8: 1 -piętnaście, 2 Koryntian 9 ). Paweł dziękuje Filippi za pomoc ( Filipian 4:10 -19) i wspomina o wpłacie na rzecz Jerozolimy przez Macedonia i Achaja w Rzymian 15:25 -28.

Najwyraźniej to właśnie podczas dostarczania tej kolekcji Paweł został aresztowany w Jerozolimie i twierdzi się, że wspomniał o tym podczas procesu w Dz 24,17 .

W Dz

„Księga Dziejów została zdyskredytowana jako dzieło apologetycznej fikcji historycznej”. PlikNajlepszamożna mieć nadzieję, żemożetam byłotrochęautentyczny materiał źródłowytrochętego, co pojawia się w Dziejach,gdzieś„[sic].

Jednak Akty przypominają tak wiele niekanonicznych dzieł, które oczywiście nie są również historyczne (npDzieje Piotra,Dzieje Pawła,Dzieje Andrewsa,Akty Jana, iAkty Tomasza) i ma strukturę dokładnie taką, jak powieść z tego okresu, w której nawet ta nadzieja pęka i umiera.

Dzieje są nie tylko przepełnione historycznymi fantazjami dotyczącymi zachowania Rzymian i Żydów, ale prawie wszyscy widziani w Łukaszu po prostu znikają z zapisów, a jeśli chodzi o rzeczywiste `` transkrypcje procesowe '' Pawła, szczegółowy Jezus Łukasza również znika i może zostać zastąpiony przez niejasnego Jezusa z listów.

W najlepszym przypadku Paul in Acts to nic innego jak starożytny odpowiednik straszliwej lub za grosza powieści, w której występują tacy ludzie jak Buffalo Bill, „Dziki Bill” Hickok i Annie Oakley, czyli postać historyczna wykorzystana w fikcyjnej opowieści.

W rzeczywistości zasugerowano, że Luke-ActsmyWiem o tym (który jest w rzeczywistości dłuższy niż wersja w jakiejkolwiek Biblii) był odpowiedzią na kazania Marcjona z Sinope w latach 120-125 ne, jeśli nie jego Biblię z około 140 roku ne.

Paweł ogłasza się apostołem Jezusa w Galacjan 2: 8 , 1 Koryntian 9: 1 -2 oraz w kilku innych przypadkach. Jednak zgodnie z Dz 1, 21 , aby inni apostołowie rozważali włączenie go, trzeba było „być z nami przez cały czas, gdy Pan Jezus wchodził i wychodził między nas”, czyniąc Pawła wykluczonym. To tylko jedna z wielu rzeczy w Dziejach Apostolskich, która sugeruje, że jest to nic innego jak fikcja z Pawłem jako głównym bohaterem.

W rzeczywistości Paweł uważał, że jego roszczenie do apostolstwa jest tak samo ważne jak każdego innego. W odniesieniu do „ważnych” mężczyzn w kościele zauważa: „... ci ludzie nic nie dodali do mojego przesłania” ( Galatów 2: 6 ). Jednak w Dziejach Apostolskich Paweł przyznaje, że „podróżowali z [Jezusem] z Galilei do Jerozolimy” ( Dz 13,31 ) mieć większe znaczenie. Zwróć też uwagę, że Paweł wierzył, że nikt nie może zaprzeczyć, że jego wizja żywego Jezusa po ukrzyżowaniu była tak samo znacząca, jak inne obserwacje zmartwychwstałego Jezusa, co podważa twierdzenie, że ktokolwiek rzeczywiście widział zmartwychwstałego Jezusa.

W Dziejach Apostolskich Paweł wielokrotnie zapewniał, że uważa się za Żyda, zauważając w pewnym momencie: `` Nie uczyniłem nic złego przeciwko prawu żydowskiemu ani przeciwko świątyni ... '' ( Dz 25: 8 ). Jednak w swoich listach Paweł często zaprzecza znaczeniu prawa żydowskiego. W jednym przypadku przyznaje, że nie ma „własnej sprawiedliwości, która pochodzi z prawa, ale ta, która jest przez wiarę w Chrystusa” ( Filipian 3: 9 ).

W różnych przemówieniach przypisywanych Pawłowi w Dziejach Apostolskich jest on przedstawiany jako wielki mówca. Jednak sam Paweł zwraca uwagę na zarzuty niektórych, że `` osobiście nie robi wrażenia, a jego mowa nic nie znaczy '' ( 2 Koryntian 10:10 ).